Eyvah Bebeğim Memede Uyumaya Alıştı!

Eyvah Bebeğim Memede Uyumaya Alıştı!
8 Ağustos 2017 Aylin Zor Toklutepe

Ya kendi kendine uyumayı öğrenemezse?

Bebekler bebektir, uykuya nasıl dalmak isterlerse, nasıl huzur buluyorlarsa öyle uyumaları gerekir. Her zaman bu bakış açısıyla yaklaştım kızımın uyku sürecine. Anne sütünü, meme emmeyi çok sevdiği için, memedeyken huzur bulduğu ve sakinleştiği için doğduğu günden bu yana diğer konularda olduğu gibi bu konuda da onun kararlarına ve tercihlerine saygı duydum.

İki yaşına kadar memede uyumayı tercih etmiş olan bir kızım var. Çoğu zaman bunun ne kadar zor olduğunu, neden bebeğimi memede uyumaya alıştırdığımı (ki bunun bir alıştırma meselesi olduğunu düşünmüyorum), bu nedenle kendi kendine uyumayı öğrenemeyeceğini söyleyen bir çok anneyle karşılaştım. Bu tür yorumlar ve sorularla karşılaştığımda ilk düşündüğüm şey, kendi kendine uyumanın öğrenilmesi ya da öğretilmesi gereken birşey olmadığı oldu. Sonra kendimi düşündüm, kendi uyku tecrübelerimi. Huzursuz, sinirli, üzgün olduğumda ya da yalnız hissettiğimde uyuyamadığımı. Böyle zamanlarda uyuyabilmek için beni rahatlatacak bir sohbete, dertleşecek bir dosta ya da tüm bu olumsuz hislerden beni uzaklaştıracak güzel bir filme ihtiyaç duyduğumu anımsadım. Peki ama ben yetişkin bir insanken, psikolojik olarak rahatlamadan uyuyamıyorsam benim küçük bebeğim bunu nasıl başaracaktı bir başına?

En çok verilen tavsiye “uyku eğitimi vermelisin” oluyordu. Uyku öğretilmez ki ama, uyku huzur içinde başlamalıdır. Uykuya dalarken o minik yanaklarda tek bir damla bile gözyaşı olmamalıdır. “Ağlatmadan da uyku eğitimi veriliyor” deniyordu sonrasında. Ağlatmadan, yani ağlamaya ramak kala… Yani illaki bir mahrumiyet yaşatmamız gerekiyor, beni isteyen, benimle huzur bulan, benimle ağlamayan, benimle sakinleşen, benimle doyan, benimle uykuya dalmak isteyen kızımı benden mahrum etmem gerekiyor. Tabiki hayır, tabiki olmaz… “Ayağınızda sallasanız”…. Ve daha neler neler.

Annelik içgüdüsü

Annelik içgüdüsü nedir diye sorarsanız bana şöyle cevap veririm; bebeği ile ilgili endişe ya da üzüntü duymamak için bir annenin yaptığı, yapmak istediği, hissettiği herşeydir. İşte benim içgüdülerim de “bebeğinin huzurunu bozma sakın!” dedi bana. Bozmadım da…

İki sene iki ay boyunca kucağımda meme emerken uykuya daldı kızım çoğunlukla. Evde, arabada, lokantada, bir kafede, plajda, hatta sokak ortasında bir kaldırımın üzerinde. “Zor muydu” diye soracak olursanız, “neye göre zor muydu?” derim. Bazı bebekler buna ihtiyaç duymadan, bebek arabasının tıkırtısında uykuya kolaylıkla dalabiliyorlar. Evet bu duruma göre daha zordu elbette. Ama kızım hiçbir zaman bebek arabasında durmak istemedi zaten 🙂 Dolayısıyla her bebeğin birbirinden farklı ve kendine has olduğunu düşünürsek (aynı yetişkinler gibi) zor bir tarafı da yoktu benim için.

Kendi kendine uyuyan bebek

Bir gece uyku vakti geldiğinde, kızımın meme emerken bir türlü uykuya dalamadığını farkettim. Sanırım o da bu durumdan sıkılmaya başlamıştı ve ona “hadi şimdi beraber yatalım ve uyuyalım” dedim. Hoşuna gitti bu durum. Yatağımızda yan yana yattık, bir o yana bir bu yana döndü. Sonra kalktı ve “anne meme” dedi. Ben de “demin meme yaptık, şimdi beraber uyuyalım, ne dersin?” dedim. Kabul etti ve tekrar yattı. Oyunlar yaptı, konuştu, geldi beni öptü, gene olmadı. Kalktı “anne memeeee” dedi. Ben de “benim çok uykum geldi, gel seninle elele tutuşalım, gözlerimizi de kapatalım” dedim. Onu öptüm, minik ellerini tuttum. Bu durum, minik mızıldanmalarla bir saat kadar sürdü. O mızıldanmalara karşın meme vermeyi tercih etmedim çünkü kızım meme vermediğim için üzgün ya da ağlıyor değildi. Bir saatin sonunda mutlu mutlu uykuya dalmıştı.

Eşime “bir dönüm noktasındayız, kızımız büyüyor” dediğimi anımsıyorum. Evet bu kadar kolay oldu herşey. Ertesi günlerde sadece uykudan önce meme emmeye ve sonrasında benimle beraber yatıp, elele tutuşup kendi kendine uykuya dalmaya başladı kızım. Hala da öyle yapıyoruz.

Herşeyin bir zamanı vardır. Zamanından önce olmasını istediğimiz şeyler için sarfedeceğimiz sadece fazladan bir çaba değildir. Çoğu zaman yanında üzüntü, stres ve hayal kırıklıkları da yaşarız ve yaşatırız. Bebeğiniz size doğru yolu gösterecektir, annelik içgüdüleriniz bebeğinizin mutlu ve huzurlu olması için en önemli rehberiniz.

Tamamen kişisel bir deneyimdi sizinle paylaştığım bu süreç. Her anne bebeğiyle kendi özgün deneyim ve süreçlerini yaşayacaktır ve her anne eğer içgüdüleriyle hareket edebiliyor ve kendini bebeğine tam olarak verebiliyorsa bu aşamaları rahat, sorunsuz, huzurlu bir şekilde geçirecektir. Bütün annelere ve o harika annelerin güzel bebeklerine mışıl mışıl uykular dilerim.

Bizi takip etmek isterseniz eğer;
FaceBook sayfamızda ve Instagram sayfamızda sizleri bekliyor olacağız.

Sevgilerimle

Aylin Toklutepe

  • 43
  •  
  •  
  •  
  •  

Comments (0)

Leave a reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

İndirimler&Yenilikler